Outsider of life

- Θέλω να χωρίσουμε;
- Για ποιο λόγο;
- Είμαι ερωτευμένος με μια άλλη.
- Το ήξερα. Ποια είναι; Εκείνη η πουτάνα που μιλάτε στο facebook;
- Όχι.
- Η καινούργια συναδέλφισσα;
- Όχι.
- Πες μου ποια είναι. Όποια κι αν είναι θα την σκοτώσω τη σκρόφα.
- Δεν χρειάζεται το έχεις κάνει ήδη.
- Τι εννοείς;
- Είναι η γυναίκα που ήσουν κάποτε.
(αλιευμένο από το Ιντερνετ)

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Μία μέρα στις αρχές του Ιουνίου προετοίμασα το έδαφος λέγοντας στη Νικολέτα δήθεν αδιάφορα ότι στα τέλη Ιουνίου θα πήγαινα στην Αθήνα για σεμινάρια… “Πάλι για σεμινάρια;” μου απάντησε. “Γιατί δεν πηγαίνει κανένας άλλος και στέλνουν συνέχεια εσένα;” Είχα ξαναπάει στις αρχές του έτους για σεμινάρια. Της απάντησα ότι ήταν στο αντικείμενο της δικής μου εργασίας αλλά και ότι δεν θα πήγαινα μόνος μου αλλά μαζί με άλλους δύο συναδέλφους, μαζί με τους οποίους είχαμε πάει παλιότερα.
Το μόνο μικρό “θεματάκι” αυτή τη φορά ήταν ότι ένιωσα κάπως περίεργα κι άβολα, όταν ο γιος μου με ρώτησε:
- Γιατί θα πας στην Αθήνα, μπαμπά;
Του είπα το ίδιο ψέμα που είπα και στη Νικολέτα και τότε κατάλαβα ότι δεν απατούσα μόνο τη γυναίκα μου αλλά, κατά κάποιο τρόπο, και τα παιδιά.
Πάντως την άλλη μέρα ήμουν στο σταθμό με τη βαλίτσα μου και σκεφτόμουν ότι μάλλον έχω εκπλήξει και τον ίδιο μου τον εαυτό. Όπως έγραψα και στο προηγούμενο ποστ, είχα αρκετούς ενδοιασμούς γιατί είναι άλλο πράγμα να την κοπανάς από το σπίτι για τρεις ώρες κι άλλο για τρεις μέρες. Δεν είναι θέμα τύψεων, απλά αισθάνεσαι ότι το χοντραίνεις το παιχνίδι, το παρατραβάς το σκοινί.
Σ΄όλη τη διάρκεια του ταξιδιού προς την Αθήνα επαναλάμβανα την ίδια σκέψη “τι κάνω τώρα; πού πάω;” και κοιτούσα περίεργα τους συνταξιδιώτες μου σαν να φοβόμουν ότι καταλάβαιναν το λόγο του ταξιδιού μου.
Ακόμη πιο περίεργα ένιωσα όταν κατέβηκα στο σταθμό Λαρίσης. Ένα τσούρμο ταξιδιωτών ξεχύθηκε από τις πόρτες του τραίνου και σκόρπισαν άλλοι για τη στάση ταξί, άλλοι για το μετρό άλλοι στα γύρω στενά… Τους κοιτούσα να απομακρύνονται κι έλεγα στον εαυτό μου:
- Όλοι αυτοί ήρθαν στην Αθήνα για κάποιο λόγο. Οι περισσότεροι ήρθαν για δουλειές, άλλοι επιστρέφουν στο σπίτι τους, άλλοι θα συνεχίσουν το ταξίδι για διακοπές… Κι ανάμεσα σε αυτό το τσούρμο, να ‘μαι κι εγώ, που ταξίδεψα τόσο δρόμο για να έρθω στην Αθήνα και να παραστήσω τον εραστή!
Ο ταξιτζής είχε όρεξη για κουβέντα και φυσικά ρώτησε από πού είμαι και για ποιο λόγο ήρθα στην Αθήνα.
“Για δουλειές” του απάντησα κι άλλαξα γρήγορα κουβέντα. Από μέσα μου συμπλήρωσα: “Και συγκεκριμένα για γκομενοδουλειές”
Η Ρίτα με περίμενε στη γκαρσονιέρα που της παραχώρησε μια γνωστή της για το τριήμερο… Περίπου όπως την πρώτη φορά που με περίμενε στο ξενοδοχείο… Μου έκανε παρατήρηση επειδή πήρα κιλά, αλλά κατά τα άλλα χαρήκαμε και οι δύο που ξανασυναντιόμασταν.

Σε γενικές γραμμές ήταν όπως το περίμενα. Όμως, κάτι δεν με άφηνε να χαρώ ολόψυχα αυτό το τριήμερο ηδονής και ξεγνοιασιάς. Κυρίως ήταν η σκέψη ότι τη στιγμή που εγώ αγκαλιάζω τη Ρίτα στο κρεβάτι, κάποιος ηλίθιος συνάδελφος θα είχε την έμπνευση να μου τηλεφωνήσει στο σταθερό (συνήθως με παίρνουν στο κινητό όταν έχω άδεια) για να ρωτήσει κάτι υπηρεσιακό, η Νικολέτα θα απαντούσε με απορία ότι είμαι στην Αθήνα για σεμινάρια, ο ηλίθιος συνάδελφος θα εξέφραζε την απορία του και θα έσκαγε η φούσκα…

Πάντως τις στιγμές που είχα πιει λίγο παραπάνω ήταν οι καλύτερες στιγμές. Τότε χαλάρωνα, οι ανησυχίες σταματούσαν κι απολάμβανα καλύτερα τις στιγμές. Όπως το δεύτερο βράδυ. Είχαμε πάει για ποτό. Στο γυρισμό, στη μία μετά τα μεσάνυχτα, το ταξί έτρεχε στους άδειους δρόμους της Αθήνας, η δροσερή νυχτερινή αύρα που έμπαινε από τα ανοιχτά παράθυρα μου χάιδευε το πρόσωπο, στο χέρι μου κρατούσα σφιχτά το χέρι της κι έτσι καθώς ήμουν λίγο ζαλισμένος από το κρασί που μόλις είχα πιεί σκεφτόμουν πώς ζούσα μία όμορφη στιγμή που θα ήθελα να την κρατήσω μέσα μου όσο πιο ζωντανή γίνεται, αν και ήξερα καλά πως θα ξεθωριάσει κι αυτή κάποτε… Για κάτι τέτοιες μικρές στιγμές είναι που χάρηκα περισσότερο αυτό το τριήμερο.

Φυσικά είναι και το σεξ. Είναι ό,τι στις λίγες μέρες που συναντήθηκα συνολικά με τη Ρίτα έκανα πράγματα που δεν έκανα σε τόσα χρόνια γάμου με τη Νικολέτα. Σίγουρα είναι και η σωματική ηδονή. Αλλά διαισθάνομαι ότι είναι κάτι παραπάνω. Η ανάγκη για μια στάλα τρυφερότητα, για μία αγκαλιά παραπάνω, για μία βόλτα πιασμένοι χέρι-χέρι… Πράγματα που δεν υπάρχουν πια στο γάμο και είμαι σίγουρος ότι δεν πρόκειται να υπάρξουν γιατί δεν μπορούν να υπάρξουν.

Κατά τα άλλα βέβαια δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο δέσιμο με τη Ρίτα. Όταν ξεκίνησε αυτή η -ας την πούμε- σχέση μας, μετά τον προηγούμενο Σεπτέμβριο και την πρώτη μας συνάντηση, μάλλον ζαλισμένος καθώς ήμουν με αυτές τις πρωτόγνωρες καταστάσεις, ένιωσα ισχυρά συναισθήματα που δεν έπρεπε να νιώσω. Γρήγορα όμως προσγειώθηκα. Η κοπέλλα είναι αλλού. Και καλά κάνει. Στη δεύτερη συνάντησή μας, στην Αθήνα, ήδη είχε μία σχέση την οποία διάλυσε λίγο μετά και τώρα νταραβερίζεται με κάποιον άλλο. Από την άλλη όμως όταν δεν της τηλεφωνώ μια-δυο μέρες μου κάνει παράπονα, φοβάται -όπως λέει- μήπως βρω καμία άλλη ερωμένη στην πόλη μου και την ξεχάσω και με ρωτάει με ζήλεια αν το κάνω με τη σύζυγο! Αλλά έχει πάψει πια να με εκπλήσσει. Εξάλλου, αν δεν ήταν έτσι περίεργη, ίσως να μην αποφάσιζε να με ψάξει και να ξαναμπεί στη ζωή μου μετά από τόσα χρόνια…

Να ‘μαι και πάλι, μετά από αρκετό καιρό. Άργησα να γράψω, αλλά έχω ήδη εκφράσει τη θέλησή μου να γράφω μόνο όταν έχω κάτι να πω.

Λοιπόν… Πέρασε καιρός από τότε που “βρεθήκαμε” με τη Ρίτα… Και μετά από κάποιες παλινωδίες κι αναβολές ωρίμασαν πλέον οι συνθήκες για τη δεύτερη συνάντησή μας, αν και πριν από λίγα posts έλεγα ότι δεν νομίζω ότι θα ξαναβρεθούμε κάποτε…

Από τότε μέχρι σήμερα, σχεδόν εννιά μήνες, πολύ νερό κύλισε στο αυλάκι. Η Ρίτα συνεχίζει να έχει έναν -υποτιθέμενο- δεσμό με ένα συνομήλικό της στην πατρίδα της. Κι όσο κι αν πληγώθηκα κάποτε, όταν τα έφτιαξε μαζί του, τώρα έχω συνηθίσει στην ιδέα ότι δεν είναι κάτι τρομερό να τη μοιράζομαι, αφού μάλιστα κι εγώ δεν είμαι ελεύθερος. Σήμερα, έχω κάπως συμβιβαστεί με το γεγονός, τόσο που συζητάμε τα προβλήματα στη σχέση τους και της δίνω μάλιστα και συμβουλές!!!

Συμφωνήσαμε να βρεθούμε σε λίγες μέρες στην Αθήνα. Ήδη έχω πει στη Νικολέτα ότι κατά τα μέσα Ιουνίου θα πρέπει να πάω στην Αθήνα για σεμινάρια. Με κοίταξε κάπως δύσπιστα, αλλά δεν νομίζω ότι υποψιάζεται κάτι. Κι αν υποψιάζεται ίσως να αδιαφορεί. Πρόσφατα ένας συνάδελφος μου είπε ότι πολλές γυναίκες υποψιάζονται την απιστία του άντρα τους αλλά προτιμούν να μην το ξέρουν, να μην το ψάχνουν πολύ για να μην το διαπιστώσουν. Προτιμούν να μην ξέρουν ότι ο άνδρας τους έχει ερωμένη… Καμιά φορά είναι καλύτερα να μένεις με τις αμφιβολίες παρά να έχεις τη βεβαιότητα ότι ο άλλος σε κερατώνει.

Η συνάντησή μας με τη Ρίτα θα είναι διαφορετική από την πρώτη φορά. Την πρώτη φορά ήταν τρεις ώρες τη μέρα για τρεις συνεχόμενες μέρες. Αυτή, τη δεύτερη φορά, θα είναι τρεις ολόκληρες μέρες που θα τις περάσουμε μαζί συνέχεια. Όμως, ο αρχικός ενθουσιασμός μου έχει κάπως εξατμιστεί. Σήμερα, μάλιστα, με έζωσαν οι αμφιβολίες. Σκεφτόμουν συνέχεια “τι πάω να κάνω”. Δεν αναφέρομαι στο ηθικό ζήτημα της υπόθεσης, κάτι τέτοια τα έχω ξεπεράσει από χρόνια. Απλά σκεφτόμουν ότι άλλο είναι να φεύγεις από το σπίτι, λέγοντας ότι θα βγεις με ένα φίλο για ένα ποτό, και να πας στο ξενοδοχείο για λίγες ώρες και να επιστρέφεις μετά και είναι άλλο να φεύγεις από το σπίτι για τρεις ολόκληρες μέρες. Σκεφτόμουν μήπως το παρατραβάω, μήπως το παρακάνω, μήπως ριψοκινδυνεύω πολλά…

Τα εμπιστεύτηκα όλα αυτά σε μία συνάδελφό μου και καλή φίλη, τη Χρύσα.

- Μην κάνεις πίσω τώρα, μου είπε.

Και συμπλήρωσε:

- Είσαι από τους ανθρώπους που έλεγα ότι ποτέ δεν απατούν τη γυναίκα τους. Και νόμιζα ότι θα μείνεις για πάντα πιστός στη Νικολέτα, παρόλο που ξέρω ότι δεν τα πάτε καλά. Όμως αφού έκανες το μεγάλο βήμα, μην κάνεις πίσω. Θα ζήσεις κάτι που αξίζει να ζήσεις. Ακόμη κι αν χρειαστεί να πάρεις τα ρίσκα σου. Αλλά δεν γίνεται αλλιώς.

Και νομίζω ότι έχει δίκιο.

Έχω ένα συνάδελφο, ο οποίος γνώρισε τη γυναίκα του στην τρίτη γυμνασίου. Ήταν συμμαθητές, έκαναν δεσμό κι ο δεσμός αυτός κράτησε χρόνια πολλά… Κατά τα εικοσιοκτώ τους χρόνια (μοιραία) παντρεύτηκαν. Προχθές έλεγε ότι είναι με την ίδια γυναίκα μία ολόκληρη ζωή (είναι γύρω στα σαράντα) και ποτέ δεν ένιωσε την ανάγκη να πάει με άλλη. Αναρωτιόταν αν αυτό είναι περίεργο και ρώτησε κι εμάς τους συναδέλφους του.
Του απάντησα:
“Το γεγονός ότι παντρεύτηκες τον πρώτο σου έρωτα δεν είναι καθόλου περίεργο και ξέρω πολλούς που έκαναν το ίδιο. Το ότι μια ζωή είσαι μαζί της επίσης δεν είναι σπάνιο. Το γεγονός όμως ότι δεν θέλεις να πας με άλλη είναι κατά τη γνώμη μου η μεγαλύτερη ανωμαλία και καλό θα ήταν να το κοιτάξεις”.
Κι εγώ παντρεύτηκα μικρός, κι εγώ στερήθηκα πολλές (υποθετικά) γυναίκες αλλά θεωρώ υγιές το γεγονός ότι χωρίς δισταγμό, όταν μου δόθηκε η ευκαιρία, απάτησα τη σύζυγό μου και θα το ξανακάνω στο μέλλον θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος.
Νομίζω ότι να είσαι με μία γυναίκα μία ζωή είναι κάτι μπορεί να συμβεί. Όμως, να θέλεις να είσαι με μία γυναίκα μία ζωή είναι μη φυσιολογικό. Ο άνθρωπος από τη φύση του είναι πολυγαμικός. Ιδίως ο άντρας που πρέπει να διαδώσει όσο το δυνατόν περισσότερο το σπέρμα του για να είναι επιτυχής η επιβίωση του είδους. Όμως, η ένταξή μας σε μία κοινωνία και κυρίως η θρησκεία είναι που μας έκαναν με τη βία μονογαμικούς. Για να επιτευχθεί όμως αυτό πληρώνουμε ως τίμημα νευρώσεις και ο Φρόιντ νομίζε ότι γνωμάτευσε τελεσίδικα επ’αυτού.

[Εμπνευσμένο από την προτροπή του Σταρχιδικές Φακεμόλες "Μακριά από τις μικρές. Τους πολύ μεγαλύτερους τους έχουν για τρόπαια"]

39χρονος, εμφανίσιμος, σοβαρός, τρυφερός, καλλιεργημένος ζητεί κοπέλα έως 25 χρονών, εμφανίσιμη, χωρίς αναστολές, για να αποτελέσει το τρόπαιό της.
Πορνίδια, νυμφίδια, λολίτες και λοιπές κορασίδες προλάβετε! Πρόκειται για ένα εκλεκτό τεμάχιο που θα κοσμήσει την τροπαιοθήκη σας.
Πληροφορίες ενταύθα. Κύριον Outsider.

Κι έτσι λοιπόν πέρασε από τη ζωή μου η Ρίτα και μάλλον δεν νομίζω να ξανάρθει. Διατηρούμε μία χαλαρή επικοινωνία, αλλά δεν πιστεύω ότι θα ξανασυναντηθούμε ποτέ. Κι ευτυχώς γρήγορα συμβιβάστηκα με την ιδέα και η ζωή μου συνεχίζεται. Το θέμα είναι ότι η κοπέλα αυτή ήρθε σαν ηλιαχτίδα έριξε λίγο φως σε μία άχαρη ερωτικά ζωή κι έφυγε…
Η κοπέλα αυτή μου έδειξε τη ζωή όπως θα έπρεπε να είναι. Με έκανε να νιώσω έτσι όπως δεν πίστευα ότι μπορούσα να ξανανιώσω. Μου δώρισε τη γλυκιά αναστάτωση που νοστιμίζει τη ζωή. Η κοπέλα αυτή με ξαναέκανε εραστή. Αυτός είναι ο πρώτος και κύριος λόγος που ούτε μετάνιωσα ούτε θα μετανιώσω για αυτή την απιστία. Υπάρχουν βέβαια και χίλιοι ακόμη λόγοι.

Συνέχεια από το προ-προηγούμενο

Όλα αυτά έγιναν ένα παρασκευοσαββατοκύριακο στα τέλη του Σεπτέμβρη. Αυτό που υποψιαζόμουν, ότι δεν επρόκειτο για μία απλή περιπέτεια αλλά κάτι σοβαρότερο, ήρθε να επιβεβαιώσει η συνέχεια. Από τότε αρχίσαμε μία συνεχή επικοινωνία με τη Ρίτα που σιγά – σιγά έγινε για τους δυο μας καθημερινή ανάγκη. Της μιλούσα το πρωί από τη δουλειά, της μιλούσα το μεσημέρι στο αυτοκίνητο όταν επέστρεφα στο σπίτι ή το απόγευμα όταν έβγαινα από το σπίτι. Το βράδυ μιλούσαμε αρκετά συχνά στο facebook και βλεπόμασταν στο msn. Κάναμε μάλιστα και virtual σεξ, δύο – τρεις φορές που έτυχε να βρίσκομαι μόνος στο σπίτι. Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που ένιωθα για τη Ρίτα κι ούτε με ενδιαφέρει να το χαρακτηρίσω κάπως. Ξέρω, όμως, ότι όταν την έβλεπα στην οθόνη του υπολογιστή μου να μου χαμογελά γινόμουν ευτυχισμένος. Το ίδιο όταν άκουγα τη φωνούλα της στο κινητό. Οταν γινόταν καμιά ψευτοπαρεξήγηση και έκανε τη θυμωμένη με έτρωγε η ανησυχία. Όταν δεν μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε ή όταν δεν την έβρισκα ονλάιν μου χαλούσε τη διάθεση.

Φυσικά δεν ήμουν ανόητος να περιμένω κάτι από αυτή την ας-την-πούμε-σχέση. Είναι τόσα αυτά που μας χωρίζουν. Πάρα πολλά χιλιόμετρα, πολλά χρόνια, το γεγονός ότι είμαι παντρεμένος… Εξάλλου από την πρώτη στιγμή της είχα πει ότι εγώ δεν είμαι το μέλλον. Το μέλλον της είναι να βρει ένα καλό παιδί να κάνει μία σωστή σχέση αργά ή γρήγορα κι εγώ απλά να της δώσω την ευχή μου…

Το περισσότερο που προσδοκούσα βασικά ήταν ένα ακόμη τριήμερο μαζί της, το οποίο όμως θα αφιέρωνε εξ ολοκλήρου ο ένας στον άλλο. Οχι το αγχωμένο τριήμερο που περάσαμε μαζί στην πόλη μου, όταν έπρεπε να την κοπανάω από το σπίτι για να περάσουμε μαζί τρεις ώρες και να επιστρέψω μετά πάλι κοιτώντας το ρολόι. Ήθελα ένα τριήμερο όπου θα ήμασταν όλη την ώρα μαζί. Το είχαμε σχεδιάσει με λεπτομέρειες. Στα τέλη Δεκέμβρη εγώ θα προφασιζόμουν ότι έπρεπε να πάω στην Αθήνα για σεμινάρια και θα συναντιόμασταν εκεί μοιράζοντας την απόσταση. Δεν έγινε όμως, γιατί τέλη Οκτώβρη η Ρίτα έπιασε μία εποχική δουλειά και δεν θα μπορούσε να λείψει. Μετά το αναβάλλαμε για τα τέλη Φεβρουαρίου.

Κάποτε βέβαια άρχισα να διαισθάνομαι ότι η Ρίτα άρχισε να αλλάζει. Ώσπου ένα πρωί μου είπε με μήνυμα ότι φιλήθηκε με ένα φίλο της, για την ακρίβεια με κάποιον που την ήθελε από καιρό αλλά αυτή δεν γούσταρε. Για την ακρίβεια μου είπε: “Μόνο ένα φιλάκι, τίποτα παραπάνω. Σου ήμουν πιστή τελικά”. Της απάντησα “Περίεργη άποψη έχεις περί απιστίας” και έκανα να της μιλήσω μία μέρα, ενώ στα μηνύματά της απαντούσα “Δεν μπορώ να σου μιλήσω τώρα”.
Τελικά κατάλαβα ότι μάλλον γινόμουν γελοίος. Της έγραψα ότι κατανοούσα την κατάσταση, ότι είναι νέα, όμορφη, θα κυκλοφορήσει, θα φλερτάρει, θα τη φλερτάρουν… μοιραία θα γνωρίσει κάποιον άλλο. Της είπα ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει αρκεί να μη μου το πει. Μου είπε ότι δεν θα κάνει τίποτα, ότι έγινε ένα λάθος που δεν θα ξαναγίνει, ότι έχει αισθήματα για μένα. Υποψιαζόμουν ότι δεν το εννοούσε και μάλλον επιβεβαιώθηκα. Μετά από λίγο καιρό μου είπε ότι με τον τύπο προχώρησαν τελικά λίγο παραπάνω, ότι προέκυψε κάτι καλό, ότι δεν ξέρουμε πώς θα προχωρήσει η υπόθεση, αλλά ότι τίποτα δεν άλλαξε στα αισθήματά της για μένα! Μου ζητούσε να την καταλάβω, ότι δεν έχει συνηθίσει να μένει μόνη, ότι της αρέσει να παίζει γιατί είναι ακόμη μικρή, αλλά πάλι ότι δεν θέλει να σταματήσουμε να μιλάμε, ότι τρέφει αισθήματα για μένα και πάλι τα ίδια…

Εγώ πάλι, περίμενα τόσο πολύ αυτό το τριήμερο που θα περνούσαμε μαζί ώστε δυσκολευόμουν να το πάρω απόφαση και να παραδεχτώ ότι δεν θα ξανασυναντιόμασταν. Η Ρίτα, πάλι, ενώ πριν μιλούσαμε συγκεκριμένα για το τι θα κάναμε, πώς θα περνούσαμε κ.λπ. τώρα γινόταν αόριστη. Τελικά της ζήτησα να μου πει ξεκάθαρα -όχι ότι θα βρεθούμε στα σίγουρα- αλλά ότι θέλει να βρεθούμε κι ότι θα κάνει ότι περνάει από το χέρι της για να συναντηθούμε. Μου απάντησε ότι δεν μπορεί να πει τίποτα και με κατηγόρησε ότι την πιέζω. Μάλιστα μου έκλεισε βιαστικά το chat στο facebook.

Της τηλεφώνησα την επόμενη μέρα (δεύτερη μέρα Χριστουγέννων) και της είπα ότι δεν πρόκειται να την ξαναενοχλήσω, ότι φεύγω από τη ζωή της. Μιλήσαμε για λίγο, με κατηγόρησε ότι της κάνω ψυχολογικό πόλεμο, ότι δεν ξέρει τι προσπαθώ να επιτύχω με την τακτική μου. Εγώ από την άλλη της είπα ότι με βλέπει σαν ρεζέρβα, ότι αυτή είναι μικρή και της αρέσει να παίζει αλλά εγώ είμαι μεγάλος και δεν μου αρέσει να είμαι παιχνιδάκι και  τελικά της είπα “αντίο Ρίτα” και της έκλεισα το τηλέφωνο. Πιο ψύχραιμος αργότερα της έστειλα ένα e-mail όπου την προέτρεψα να αφοσιωθεί στη νέα της σχέση και να με ξεχάσει, της ευχήθηκα να πάνε όλα καλά αλλά τη διαβεβαίωνα ότι όλα αυτά που ζήσαμε ήταν σημαντικά για μένα, ότι θα έχει πάντα μία σημαντική θέση στην καρδιά μου και την αποχαιρέτησα.

Αυτόν τον καιρό είμαστε σε μία τέτοια περίεργη φάση. Δεν μιλάμε πια καθημερινά και όταν μιλάμε λέμε περί ανέμων και υδάτων. Το έχουμε αφήσει στο φλου. Ο καθένας συνεχίζει τη ζωή του ξέροντας ότι αν κάποτε τύχει θα συναντηθούμε για να προσφέρουμε ο ένας στον άλλο λίγες στιγμές τρυφερότητας και ηδονής.

Στο επόμενο επεισόδιο, ο επίλογος και τα συμπεράσματα

Μισή ώρα πριν αλλάξει ο χρόνος τσακωθήκαμε με τη Νικολέτα κι ο ένας κρατάει μούτρα στον άλλο. Στην αλλαγή δεν ανταλλάξαμε όχι ευχές αλλά ούτε κουβέντα. Τα παιδιά πάλι μας έχουν συνηθίσει και δεν τους έκανε καμία εντύπωση!
Ε, δεν θα γίνουμε άνθρωποι εμείς οι δύο.
Εύχομαι το 2011 να βρούμε τη λογική και το κουράγιο να διαλύσουμε αυτήν την κωμωδία που υποτίθεται ότι είναι γάμος.
Σε σας εύχομαι τα καλύτερα όποια κι αν είναι αυτά.

Συνέχεια από το προηγούμενο

Οταν την πρωτοαντίκρισα, περίπου δέκα χρόνια μετά από την τελευταία φορά, δεν έμοιαζε βέβαια με τη Ρίτα εκείνης της εποχής, ούτε όμως και με τη φωτογραφία που μου έστειλε.
Φορούσε ένα σορτσάκι κι ένα τιραντέ μπλουζάκι. Τη χαιρέτισα σφίγγοντάς της το χέρι και φιλώντας τη σταυρωτά. Μετά κάθισα στην άκρη του κρεβατιού. Υπήρχε αρκετή αμηχανία. Την κοιτούσα από την κορφή μέχρι τα νύχια και τότε μόνο συνειδητοποιούσα τη μεγάλη διαφορά ηλικίας. Δεκαέξι ολόκληρα χρόνια. Και σχεδόν ασυναίσθητα το επενάλαβα αρκετές φορές:
-Θεέ μου, είσαι τόσο νέα!
Χαμογελούσε και όταν με έπιανε να κοιτάζω στο στήθος της με έπιανε από το σαγόνι και σήκωνε το κεφάλι μου για να επαναφέρει το βλέμμα μου στα μάτια της. Έβαλα ουϊσκι να πιούμε. Με ζάλισε σχετικά γρήγορα. Εκείνη που ήταν λιγότερο συνηθισμένη στο ποτό ζαλίστηκε πιο γρήγορα. Πολύ δειλά αρχίσαμε να χαϊδεύει ο ένας τον άλλο, μετά να φιλιόμαστε και μετά να βγάζει ο ένας τα ρούχα του άλλου. Δυστυχώς το ουΐσκι με χτύπησε αρκετά και νομίζω ότι σχεδόν ό,τι έγινε εκείνη τη βραδιά τα επανέφερα στη μνήμη μου την άλλη μέρα σαν να προσπαθούσα να θυμηθώ κάποιο όνειρο. Πάντως θυμάμαι ότι κινούνταν στο κρεβάτι πότε με άνεση και πότε διστακτικά. Θυμάμαι ακόμη ότι εναλλάχθηκαν πολλές σοβαρές στιγμές με στιγμές νευρικού γέλιου. Φαινόταν σαν να πηγαίνουμε κι οι δυο στα χαμένα… Το βρήκα φυσιολογικό. Για πρώτη φορά βρισκόμασταν στο ίδιο κρεβάτι και το ποτό δεν βοηθούσε καθόλου! Πάντως οταν, λόγω άγχους ή ποτού, το πέος μου δεν στεκόταν στο ύψος του, αναλάμβανε με αυτοπεποίθηση είτε με τα χέρια είτε με το στόμα να το επαναφέρει στην “τάξη” μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Τέλειωσα στο στόμα της… Θυμάμαι ότι καθώς με ρουφούσε με σχολαστικότητα της φώναζα:
- Ρίτα, θα τελειώσω τώρα, βγάλ’το τώρα.
Εκείνη όμως συνέχιζε να με ρουφάει και να με γλείφει μέχρι που με ικανοποίηση με είδε να σπαρταράω από τον οργασμό. Δεν είναι σχήμα λόγου αυτό. Απ’ ό,τι μου είπε η ίδια αργότερα -και το θυμήθηκα κι εγώ- έτρεμα ολόκληρος όταν τέλειωνα. Αναρωτήθηκα πού πήγε τόσο σπέρμα που ένιωσα να αναβλύζει από μέσα μου επί πολύ και μόλις την επόμενη μέρα κατάλαβα ότι είχε καταπιεί τα πάντα…
Της ανταπέδωσα γλείφοντάς την απαλά ώρα πολλή μέχρι να τελειώσει.

Γύρισα στο σπίτι μία και τέταρτο. Η Νικολέτα κοιμόταν στον καναπέ μπροστά στην τηλεόραση. Μισάνοιξε τα μάτια και με ρώτησε πού ήμουν. Της είπα ότι ήμουν με τον κουμπάρο για καφέ και μετά πήγαμε για ένα ποτό. Της είπα επίσης ότι θα βγω και την άλλη μέρα, γιατί βρήκα ένα συνάδελφο στο δρόμο και κανονίσαμε να πάμε για ένα κρασάκι. Αδιαφόρησε πλήρως.
Καθώς σκεπαζόμουν κι έκλεινα το φως, αναρωτήθηκα αν αισθάνομαι τύψεις. Διαπίστωσα ότι αν οι τύψεις είχαν βάρος, εγώ δεν κατάφερα να νιώσω ούτε μισό γραμμάριο.

Την άλλη μέρα (Σάββατο) βγήκα στη γειτονιά για να κάνω τα κλασικά ψώνια του σαββατοκύριακου (σούπερ μάρκετ, μανάβη, χασάπη) και να πάρω εφημερίδα. Πήγα λίγο παραπέρα, κοντά στο ξενοδοχείο όπου έμενε η Ρίτα και από ένα κοσμηματοπωλείο εκεί κοντά, αγόρασα ένα μενταγιόν με καρδούλα. Της πήρα τηλέφωνο και της είπα ότι θα έρθω για λίγα λεπτά. Χάρηκε πολύ που με είδε και χάρηκε επίσης πολύ με το δώρο μου. Μετά με αγκάλιασε και ήθελε να με κρατήσει, αλλά έπρεπε να επιστρέψω στο σπίτι.

Βρεθήκαμε ξανά το βράδυ. Αυτή τη φορά δεν ήπια καθόλου αλκοόλ. Ήταν καλύτερα από την πρώτη φορά. Αυτή τη φορά ήμουν νηφάλιος και θυμάμαι καλά την κάθε στιγμή. Θυμάμαι ότι της ψυθίριζα συνέχεια:

- Είμαι μέσα σου αγάπη μου, είσαι δικιά μου αυτή τη στιγμή…

Την άλλη μέρα (Κυριακή) το σενάριο προέβλεπε ότι θα με καλούσαν στη δουλειά για κάτι έκτακτο. Δεν φάνηκε περίεργο της Νικολέτας γιατί αρκετές φορές στο παρελθόν έχει τύχει να πάω στη δουλειά Σάββατα ή Κυριακές απόγευμα για κάτι έκτακτο. Φρόντισα πράγματι να πάω στη δουλειά, όπου τέλειωσα μία δουλειά που είχα σε ένα τέταρτο και μετά πήγα και πάλι στο ξενοδοχείο.
Η Τρίτη μέρα ήταν νομίζω η καλύτερη αλλά είχε κάτι μελαγχολικό επειδή ήταν η τελευταία μας.Ήταν η μέρα που την άκουσα έκπληκτος να μου λέει ότι με αγαπά. Και δεν μου το είπε μόνο πάνω στην έξαψη του σεξ αλλά και μετά. Τη ρώτησα πώς είναι δυνατόν να το λέει αυτό, και μου είπε ότι έτσι αισθάνεται και γι’αυτό το λέει. Της απάντησα ότι εγώ, κι αν ακόμη το νιώσω ποτέ, δεν θα της το πω γιατί το έχω πληρώσει πολύ ακριβά. Το δέχθηκε. Κι ήρθε η ώρα να αποχωριστούμε. Η αλήθεια είναι ότι στον αποχαιρετισμό μου έκρυβα μία μικρή δόση ανακούφισης. Αυτό το τριήμερο είχα ζήσει γεγονότα πρωτόγνωρα, είχα δοκιμάσει τόση ηδονή που είχα καιρό πολύ να δοκιμάσω, αλλά είχα αγχωθεί επίσης πολύ, είχα δοκιμάσει τα όρια της αντοχής της συζύγου, είχα ριψοκινδυνεύσει αρκετά και ομολογώ ότι είχα και μία μικρή χαρά που τα πράγματα σύντομα θα επανέρχονταν στην προηγούμενη ρουτίνα τους.
Λίγη ώρα μετά, στις 10 το βράδυ, καθόμουν στη βεράντα του σπιτιού μόνος κι έπινα ένα κρασάκι προσπαθώντας να χαλαρώσω σωματικά και κυρίως ψυχικά. Πήρα το κινητό μου και της έστειλα μερικά μηνύματα. Της είπα ότι αυτό που έγινε ήταν κάτι σημαντικό για μένα, πως ακόμη κι αν δεν τη δω ποτέ ξανά θα της χρωστώ ευγνωμοσύνη και πως θα είναι πάντα για μένα η ηλιαχτίδα της ζωής μου, αυτή που ήρθε να ρίξει λίγο φως στο σκοτάδι…

Συνεχίζεται

Τη Ρίτα τη γνώρισα γύρω στο 2000. Τότε ζούσα και εργαζόμουν σε μία πόλη μακριά από την ιδιαίτερη πατρίδα μου μαζί με τη Νικολέτα και το γιο μου (ο άλλος δεν είχε γεννηθεί ακόμη). Εγώ τότε ήμουν 30 χρονών κι αυτή 14. Δεν θα την έλεγες καν έφηβη, ήταν περισσότερο παιδί. Μικροκαμωμένη, με στρόγγυλα γυαλάκια, και μονίμως μαζεμένα πίσω ατίθασα μαλλιά. Η προσωποποίηση της αθωότητας. Ήταν γειτονοπούλα και τη βοηθούσα στα πρώτα της βήματα στην επαφή της με τους υπολογιστές και γενικότερα τη συμβούλευα σε διάφορα θέματα. Φαινόταν πάντα ότι χαιρόταν όταν με συναντούσε κι έδειχνε ότι έψαχνε αφορμή για να μου μιλήσει. Υποψιαζόμουν ότι ίσως ήταν τσιμπημένη μαζί μου, αλλά εννοείται ότι εγω ποτέ δεν την είδα ερωτικά. Αν το έκανα, μάλλον θα είχα πρόβλημα, αφού όπως είπα ήταν μάλλον παιδί.
Δύο χρόνια μετά, βρήκα δουλειά στην ιδιαίτερη πατρίδα και επιστρέψαμε πίσω οικογενειακώς. Με τη Ρίτα διατηρήσαμε μία αραιή επαφή μέσω e-mail που με το πέρασμα του χρόνου έγινε αραιότερη. Δηλαδή τύχαινε να μου στέλνει περίπου ένα ή δύo mails το χρόνο στα οποία απαντούσα και μετά χανόταν για να ξαναεμφανιστεί και πάλι μετά από ένα ή δύο χρόνια κ.ο.κ. Από αυτή την αραιή επικοινωνία μας έμαθα ότι πέρασε στη σχολή όπου σπούδασα κι εγώ, κάτι που ήθελε από τότε, παρόλο που εγώ προσπαθούσα να την αποτρέψω. Μετά έμαθα ότι δυσκολευόταν στις σπουδές της, μάλλον γιατί έχασε το ενδιαφέρον της και καθυστερούσε να πάρει το πτυχίο της.
Πριν από λίγο καιρό, ακόμη φοιτήτρια επί πτυχίω, άρχισε πάλι να μου στέλνει λίγο τακτικότερα mails και μάλιστα κάναμε δύο τρεις φορές ζωντανή συνομιλία όπου μιλήσαμε περί ανέμων και υδάτων. Σημειώνω ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή μου μιλούσε πάντα στον πληθυντικό όπως και τότε! Στην κουβέντα πάνω μου εμπιστεύτηκε ότι τότε που ζούσα στην πόλη της, ήταν ερωτευμένη μαζί μου. Της είπα ότι το είχα φανταστεί. Όμως δεν είχα φανταστεί πόσο σοβαρό ήταν. Απ’ ό,τι μου είπε, όταν έφυγα, ήταν σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Για ένα ολόκληρο καλοκαίρι έμενε κλεισμένη στο δωμάτιό της, έτρωγε ελάχιστα κι έκλαιγε συχνά. Μετά από αρκετό καιρό κατάφερε να με ξεπεράσει. Ενιωσα λίγο άσχημα για τον πόνο που προκάλεσα σε ένα κορίτσι έστω και χωρίς τη θέλησή μου.
Εν πάση περιπτώσει, χωρίς πολλές περιστροφές, μου είπε ότι θα ήθελε να με ξαναδεί. Της απάντησα ότι αν ποτέ τα φέρει η περίσταση κι εγώ θα χαιρόμουν να τα ξαναλέγαμε και ζωντανά, χωρίς να φανταστώ ότι κάτι τέτοιο θα γινόταν σύντομα, αφού για να πάει ο ένας στην πόλη του άλλου απαιτείται ένα πολύωρο ταξίδι.
Στην επόμενη διαδικτυακή μας συνάντηση μου έστειλε μία φωτογραφία της που αποτέλεσε ένα μικρό σοκ για μένα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, κατά τις διαδικτυακές μας συνομιλίες, εγώ είχα πάντα στο μυαλό μου τη Ρίτα του 2000. Όμως, η μικρή αθώα Ρίτα, με τα γυαλάκια και τα κοτσιδάκια, είχε μεταμορφωθεί σε μία καλοσχηματισμένη και αρκετά προκλητική 24 χρονη νεαρή. Η κάμπια είχε γίνει πεταλούδα. Επίσης η φωτογραφία ήταν σαφής ένδειξη για το πού πήγαινε το πράγμα: ήταν με μαγιό! Από αυτά και κάποια άλλα υπονοούμενα κατάλαβα ότι δεν ήθελε να με δει απλώς! Την κοιτούσα και την ξανακοιτούσα προσπαθώντας να δω κάτι από τη Ρίτα εκείνης της εποχής αλλά ήταν αδύνατο! Μετά από λίγες μέρες με ξάφνιασε και πάλι όταν μου είπε ότι, αν συμφωνούσα, θα ερχόταν στην πόλη μου σε δύο εβδομάδες για να με συναντήσει. Τότε και μόνο της είπα να μου μιλάει στον ενικό, πράγμα που αποδέχθηκε με χαρά.
Όπως κατάλαβα, ήταν κάποιου είδους απωθημένο να πάει με τον πρώτο της έρωτα, αλλά από την άλλη μου δήλωσε ξεκάθαρα ότι δεν είχε κανένα σκοπό να δημιουργήσει προβλήματα στο γάμο μου και δεν είχε καμία απαίτηση από μένα. Μάλιστα μου έδινε και συμβουλές για να μην καταλάβει τίποτα η γυναίκα μου!
Συμφωνήσαμε λοιπόν ότι θα ερχόταν για τρεις μέρες. Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή. Η προεργασία που έπρεπε να γίνει φαινόταν απλή: έπρεπε να της κλείσω δωμάτιο για τρεις μέρες σε ξενοδοχείο, να φροντίσω να πάω με προφυλακτικά και κάτι να πιούμε (για να σπάσει ο πάγος). Και φυσικά να βρω καλές δικαιολογίες για να λείψω από το σπίτι τρεις συνεχόμενες βραδιές.
Η πρώτη δυσκολία ήταν η επιλογή του ξενοδοχείου! Εγώ ήμουν διατεθειμένος να της κλείσω δωμάτιο στο καλύτερο ξενοδοχείο της πόλης (5 αστέρων) για να την εντυπωσιάσω -παρόλο που δεν μου περισσεύουν τα χρήματα- αλλά εκείνη ήθελε ξενοδοχείο του κέντρου ώστε να βγαίνει βόλτες στην πόλη όταν θα ήταν μόνη. Το ξενοδοχείο στο κέντρο δεν ήταν τόσο καλή ιδέα για μένα γιατί αυξάνονταν δραματικά οι πιθανότητες να με δει κάποιο μάτι να μπαίνω στο ξενοδοχείο ειδικά την Παρασκευή το βράδυ που ήταν ανοιχτά η αγορά. Ωστόσο υποχώρησα. Εκεί προέκυψε άλλο πρόβλημα. Παρόλο που η πόλη μου δεν είναι τουριστική, έτυχε το συγκεκριμένο σαββατοκύριακο να συμπέσουν κάτι ιατρικά συνέδρια και μερικές αθλητικές διοργανώσεις και τα ελεύθερα δωμάτια ήταν λίγα. Τα καλύτερα ξενοδοχεία είχαν δωμάτια για μία ή δύο από τις τρεις μέρες αλλά κανένα και για τις τρεις. Τελικά βρήκα ένα δωμάτιο σε ξενοδοχείο του κέντρου και μάλιστα σχετικά κοντά στο σπίτι μου. Λίγες μέρες πριν από την επίσκεψη της Ρίτας πήγα να δώσω προκαταβολή και έμαθα ότι ήταν το τελευταίο δωμάτιο!
Ανταλλάξαμε τηλέφωνα και κανονίσαμε τις τελευταίες λεπτομέρειες. Θα ερχόταν το μεσημέρι της Παρασκευής. Το απόγευμα της ίδιας μέρας εγώ υποτίθεται ότι θα έβγαινα για καφέ με τον κουμπάρο και μετά θα πηγαίναμε για ποτό. Αυτά θα έλεγα στη Νικολέτα -αν βέβαια ρωτούσε. Τη δεύτερη μέρα υποτίθεται ότι θα έβγαινα για ποτό με κάποιο συνάδελφο. Για την τρίτη μέρα, την Κυριακή, το σενάριο ήταν ότι έτυχε κάτι έκτακτο και με τηλεφώνησαν από τη δουλειά.
Ήταν όλα έτοιμα… Επειδή όμως ήμουν πρωτάρης, είχα κατααγχωθεί. Μάλιστα έχασα τρία κιλά σε μία μόλις βδομάδα. Φαίνεται ότι το κατάλαβε και η Ρίτα που μου έλεγε “μην τρελαίνεσαι, δεν θα είσαι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος παντρεμένος που θα πάει με άλλη γυναίκα”.
Κι έτσι ήρθε Παρασκευή πρωί. Η Ρίτα τηλεφωνώντας μου στη δουλειά, μέσα από το λεωφορείο, με ενημέρωνε για τα χιλιόμετρα που μειώνονται διαρκώς μέχρι να φτάσει στην πόλη μου, ώσπου το μεσημέρι μου ανήγγειλε ότι έφτασε στο ξενοδοχείο. Παρασκευή απόγευμα, κατά ευτυχή σύμπτωση, η Νικολέτα πήρε τα παιδιά και βγήκαν έξω. Έτσι μπορούσα να ετοιμαστώ με την άνεσή μου, χωρίς να κινήσω καμία υποψία, αν και σκεφτόμουν το απίθανο αλλά τραγικό ενδεχόμενο να πέσω πάνω τους τη στιγμή που θα έμπαινα στο ξενοδοχείο.
Η παράξενη σύμπτωση είναι ότι τη στιγμή που θα έφευγα, θυμήθηκα ότι ξέχασα να ενημερώσω το άλλοθί μου, τον κουμπάρο για την απίθανη περίπτωση που θα βρισκόταν με τη Νικολέτα. Και εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό μου και ήταν ο κουμπάρος που μου ζητούσε να βγούμε για καφέ!

- Δεν μπορώ, του λέω, αλλά αν σε ρωτήσει οποιοσδήποτε ήμασταν μαζί για καφέ μέχρι τις 11 περίπου και μετά πήγαμε για ποτό.

- Ρε παλιογκομενιάρη πού έμπλεξες;

- Πουθενά ακόμη, του είπα. Τώρα πάω να μπλέξω.

- Απατάς τη Νικολέτα; μου είπε με μία δόση έκπληξης.

- Σου είπα: όχι ακόμη. Και του το έκλεισα βιαστικά.

Μισή ώρα μετά, κρατώντας μία σακούλα που περιείχε ένα μπουκάλι ουϊσκι κι ένα κουτί προφυλακτικά, φρεσκοπλυμένος, φρεσκοξυρισμένος (στο πρόσωπο και στα επίμαχα σημεία), με καινούργια ρούχα κι εσώρουχα χτυπούσα την πόρτα του δωματίου της Ρίτας…

Συνεχίζεται