Τρεις μέρες με τη Ρίτα

27/07/2011, 07:36
Filed under: Γενική

Μία μέρα στις αρχές του Ιουνίου προετοίμασα το έδαφος λέγοντας στη Νικολέτα δήθεν αδιάφορα ότι στα τέλη Ιουνίου θα πήγαινα στην Αθήνα για σεμινάρια… “Πάλι για σεμινάρια;” μου απάντησε. “Γιατί δεν πηγαίνει κανένας άλλος και στέλνουν συνέχεια εσένα;” Είχα ξαναπάει στις αρχές του έτους για σεμινάρια. Της απάντησα ότι ήταν στο αντικείμενο της δικής μου εργασίας αλλά και ότι δεν θα πήγαινα μόνος μου αλλά μαζί με άλλους δύο συναδέλφους, μαζί με τους οποίους είχαμε πάει παλιότερα.
Το μόνο μικρό “θεματάκι” αυτή τη φορά ήταν ότι ένιωσα κάπως περίεργα κι άβολα, όταν ο γιος μου με ρώτησε:
- Γιατί θα πας στην Αθήνα, μπαμπά;
Του είπα το ίδιο ψέμα που είπα και στη Νικολέτα και τότε κατάλαβα ότι δεν απατούσα μόνο τη γυναίκα μου αλλά, κατά κάποιο τρόπο, και τα παιδιά.
Πάντως την άλλη μέρα ήμουν στο σταθμό με τη βαλίτσα μου και σκεφτόμουν ότι μάλλον έχω εκπλήξει και τον ίδιο μου τον εαυτό. Όπως έγραψα και στο προηγούμενο ποστ, είχα αρκετούς ενδοιασμούς γιατί είναι άλλο πράγμα να την κοπανάς από το σπίτι για τρεις ώρες κι άλλο για τρεις μέρες. Δεν είναι θέμα τύψεων, απλά αισθάνεσαι ότι το χοντραίνεις το παιχνίδι, το παρατραβάς το σκοινί.
Σ΄όλη τη διάρκεια του ταξιδιού προς την Αθήνα επαναλάμβανα την ίδια σκέψη “τι κάνω τώρα; πού πάω;” και κοιτούσα περίεργα τους συνταξιδιώτες μου σαν να φοβόμουν ότι καταλάβαιναν το λόγο του ταξιδιού μου.
Ακόμη πιο περίεργα ένιωσα όταν κατέβηκα στο σταθμό Λαρίσης. Ένα τσούρμο ταξιδιωτών ξεχύθηκε από τις πόρτες του τραίνου και σκόρπισαν άλλοι για τη στάση ταξί, άλλοι για το μετρό άλλοι στα γύρω στενά… Τους κοιτούσα να απομακρύνονται κι έλεγα στον εαυτό μου:
- Όλοι αυτοί ήρθαν στην Αθήνα για κάποιο λόγο. Οι περισσότεροι ήρθαν για δουλειές, άλλοι επιστρέφουν στο σπίτι τους, άλλοι θα συνεχίσουν το ταξίδι για διακοπές… Κι ανάμεσα σε αυτό το τσούρμο, να ‘μαι κι εγώ, που ταξίδεψα τόσο δρόμο για να έρθω στην Αθήνα και να παραστήσω τον εραστή!
Ο ταξιτζής είχε όρεξη για κουβέντα και φυσικά ρώτησε από πού είμαι και για ποιο λόγο ήρθα στην Αθήνα.
“Για δουλειές” του απάντησα κι άλλαξα γρήγορα κουβέντα. Από μέσα μου συμπλήρωσα: “Και συγκεκριμένα για γκομενοδουλειές”
Η Ρίτα με περίμενε στη γκαρσονιέρα που της παραχώρησε μια γνωστή της για το τριήμερο… Περίπου όπως την πρώτη φορά που με περίμενε στο ξενοδοχείο… Μου έκανε παρατήρηση επειδή πήρα κιλά, αλλά κατά τα άλλα χαρήκαμε και οι δύο που ξανασυναντιόμασταν.

Σε γενικές γραμμές ήταν όπως το περίμενα. Όμως, κάτι δεν με άφηνε να χαρώ ολόψυχα αυτό το τριήμερο ηδονής και ξεγνοιασιάς. Κυρίως ήταν η σκέψη ότι τη στιγμή που εγώ αγκαλιάζω τη Ρίτα στο κρεβάτι, κάποιος ηλίθιος συνάδελφος θα είχε την έμπνευση να μου τηλεφωνήσει στο σταθερό (συνήθως με παίρνουν στο κινητό όταν έχω άδεια) για να ρωτήσει κάτι υπηρεσιακό, η Νικολέτα θα απαντούσε με απορία ότι είμαι στην Αθήνα για σεμινάρια, ο ηλίθιος συνάδελφος θα εξέφραζε την απορία του και θα έσκαγε η φούσκα…

Πάντως τις στιγμές που είχα πιει λίγο παραπάνω ήταν οι καλύτερες στιγμές. Τότε χαλάρωνα, οι ανησυχίες σταματούσαν κι απολάμβανα καλύτερα τις στιγμές. Όπως το δεύτερο βράδυ. Είχαμε πάει για ποτό. Στο γυρισμό, στη μία μετά τα μεσάνυχτα, το ταξί έτρεχε στους άδειους δρόμους της Αθήνας, η δροσερή νυχτερινή αύρα που έμπαινε από τα ανοιχτά παράθυρα μου χάιδευε το πρόσωπο, στο χέρι μου κρατούσα σφιχτά το χέρι της κι έτσι καθώς ήμουν λίγο ζαλισμένος από το κρασί που μόλις είχα πιεί σκεφτόμουν πώς ζούσα μία όμορφη στιγμή που θα ήθελα να την κρατήσω μέσα μου όσο πιο ζωντανή γίνεται, αν και ήξερα καλά πως θα ξεθωριάσει κι αυτή κάποτε… Για κάτι τέτοιες μικρές στιγμές είναι που χάρηκα περισσότερο αυτό το τριήμερο.

Φυσικά είναι και το σεξ. Είναι ό,τι στις λίγες μέρες που συναντήθηκα συνολικά με τη Ρίτα έκανα πράγματα που δεν έκανα σε τόσα χρόνια γάμου με τη Νικολέτα. Σίγουρα είναι και η σωματική ηδονή. Αλλά διαισθάνομαι ότι είναι κάτι παραπάνω. Η ανάγκη για μια στάλα τρυφερότητα, για μία αγκαλιά παραπάνω, για μία βόλτα πιασμένοι χέρι-χέρι… Πράγματα που δεν υπάρχουν πια στο γάμο και είμαι σίγουρος ότι δεν πρόκειται να υπάρξουν γιατί δεν μπορούν να υπάρξουν.

Κατά τα άλλα βέβαια δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο δέσιμο με τη Ρίτα. Όταν ξεκίνησε αυτή η -ας την πούμε- σχέση μας, μετά τον προηγούμενο Σεπτέμβριο και την πρώτη μας συνάντηση, μάλλον ζαλισμένος καθώς ήμουν με αυτές τις πρωτόγνωρες καταστάσεις, ένιωσα ισχυρά συναισθήματα που δεν έπρεπε να νιώσω. Γρήγορα όμως προσγειώθηκα. Η κοπέλλα είναι αλλού. Και καλά κάνει. Στη δεύτερη συνάντησή μας, στην Αθήνα, ήδη είχε μία σχέση την οποία διάλυσε λίγο μετά και τώρα νταραβερίζεται με κάποιον άλλο. Από την άλλη όμως όταν δεν της τηλεφωνώ μια-δυο μέρες μου κάνει παράπονα, φοβάται -όπως λέει- μήπως βρω καμία άλλη ερωμένη στην πόλη μου και την ξεχάσω και με ρωτάει με ζήλεια αν το κάνω με τη σύζυγο! Αλλά έχει πάψει πια να με εκπλήσσει. Εξάλλου, αν δεν ήταν έτσι περίεργη, ίσως να μην αποφάσιζε να με ψάξει και να ξαναμπεί στη ζωή μου μετά από τόσα χρόνια…